visitors on myspace
VATICAANSE GERECHTIGHEID | POSITIEF ATHEÏSME <>

VATICAANSE GERECHTIGHEID

SAM HARRIS

image7313



Ik geef toe dat ik, als criticus van religie, te weinig aandacht heb geschonken aan het seksueel-misbruik schandaal in de katholieke kerk. Eerlijk gezegd voelde het altijd onsportief om zo’n groot en futloos doel van zo dichtbij te beschieten. Dit schandaal is een van de meest spectaculaire eigen-nest-bevuilingen in de geschiedenis van religie, en het lijkt unfair om religie in zijn zwakste en meest zelfvernederende situaties bespottelijk te maken. Zelfs achteraf gezien, is de impuls om de ogen af te wenden begrijpelijk: Stel u voor, een vrome moeder en vader die hun geliefde kind naar de Kerk van Duizend Handen sturen voor geestelijk onderricht, waar het slechts verkracht wordt en tot zwijgen geterroriseerd door bedreigingen met de hel. En stel u dan voor dat dit in onze tijd gebeurt met tienduizenden kinderen – en al eerder met ontelbare kinderen voor meer dan duizend jaren. Het schouwspel van een zo uiterst misplaatst vertrouwen, dat zo volkomen beschaamd wordt, is gewoon te deprimerend om te overwegen.

   

   Maar er was altijd al meer aan de hand met dit fenomeen dat mijn aandacht had horen te trekken. Neem de bespottelijke ideologie die dit mogelijk maakt: De Katholieke Kerk is al twee millennia bezig de menselijke seksualiteit te demoniseren in een mate die door geen ander instituut geëvenaard wordt, een taboe leggend op de meest basale, gezonde, volwassen gedragingen met wederzijdse instemming. Het is zelfs zo dat deze organisatie nog steeds het gebruik van contraceptie bestrijdt: in plaats daarvan verkiezend dat de armste mensen op deze aarde “gezegend” worden met de grootste gezinnen en de kortste levens. Als gevolg van deze geheiligde en onherstelbare stupiditeit, heeft de Kerk generaties van fatsoenlijke mensen tot schaamte en schijnheiligheid veroordeeld – of tot neolitische vruchtbaarheid, armoede, en de dood door aids.


   Voeg aan deze onmenselijkheid de kunstgreep van het in kloosters ingesloten celibaat toe, en men heeft een instituut – een van de rijkste op aarde – dat bij voorkeur pederasten, pedofielen, en seksuele sadisten aantrekt, ze tot autoritaire posities bevordert en een bevoorrechte toegang tot kinderen verleent. Neem tenslotte in aanmerking dat vele kinderen buiten een huwelijk geboren worden, en hun moeders belasterd worden in die omgevingen waar men de kerkelijke leerstellingen nog steeds aanhangt – hetgeen ertoe leidt dat duizenden jongens en meisjes overgelaten worden aan door de Kerk gerunde weeshuizen, om daar slechts verkracht en geterroriseerd te worden door de geestelijkheid. Hier, in dit walgelijke systeem, bedacht om door de eeuwen heen door te draaien, aangedreven door de tegengestelde krachten van schaamte en sadisme, kunnen wij stervelingen eindelijk een glimp opvangen van hoe wonderlijk perfect de wegen van de Heer zijn.


   In 2009 onderzocht de Ierse Commission to Inquire into Child Abuse (CICA) de gebeurtenissen voor zover die zich op Ierse grond afspeelden. Hun rapport telt 2.600 pagina’s. Na slechts een benauwend deel van dit document gelezen te hebben, kan ik stellen dat wanneer men over het misbruik van kinderen door geestelijken denkt, het beter is niet te denken aan het oude Athene en de verleidingen van een “liefde die haar naam niet durft uit te spreken.” Ja, er zijn zeker beschaafde pederasten in de geestelijkheid geweest, die uitdrukking gaven aan een gekwelde genegenheid voor jongens die de volgende ochtend achttien zouden worden. Maar achter deze indiscreties bestaat een continuüm van misbruik dat uitmondt in het uiterste kwaad. Het schandaal in de Katholieke Kerk – men kan nu rustig stellen het schandaal dat is de Katholieke Kerk – houdt systematische verkrachting en marteling in van verweesde en gehandicapte kinderen. Haar slachtoffers hebben getuigd dat ze met riemen geranseld werden en homoseksueel tot bloedens toe verkracht – soms door meerdere aanvallers – en dan opnieuw afgetuigd werden en met dood en hellevuur bedreigd als ze ooit een woord zouden loslaten over hun misbruik. En ja, veel van deze kinderen die wanhopig of moedig genoeg waren om deze misdaden te rapporteren, werden van leugens beschuldigd en opnieuw aan hun kwelgeesten overgeleverd om weer verkracht en gemarteld te worden.


   Het bewijsmateriaal toont aan dat het lijden van deze kinderen mogelijk werd gemaakt en verborgen werd gehouden door de hiërarchie van de Katholieke kerk op elk niveau, zelfs tot aan inclusief de hersenschors van de huidige paus. In zijn vroegere capaciteit van kardinaal Ratzinger had paus Benedictus persoonlijk het toezicht over de reacties van het Vaticaan op rapporten over seksueel misbruik binnen de Kerk. Wat deed deze wijze en meelevende man toen hij hoorde dat zijn werknemers duizenden en duizenden kinderen verkrachtten? Waarschuwde hij onmiddellijk de politie en verzekerde hij dat de slachtoffers tegen verdere martelingen werden beschermd? Men durft zich nog steeds voor te stellen dat zo’n pracht van een basaal menselijk gezond verstand mogelijk zou zijn geweest, zelfs binnen de katholieke kerk. Integendeel, herhaaldelijke en steeds wanhopiger klachten over misbruik werden onder het kleed geveegd, getuigen werden onder druk gezet om te zwijgen, bisschoppen werden geprezen voor hun openlijke ongehoorzaamheid aan de seculiere autoriteit, en de schuldige priesters werden overgeplaatst zodat ze nieuwe levens konden verwoesten in niets vermoedende parochies. Het is niet overdreven te stellen dat het Vaticaan al tientallen jaren lang (zo niet eeuwenlang) voldoet aan de formele definitie van een criminele organisatie gewijd – niet aan gokken, prostitutie, drugs of enig andere vergeeflijke zonde – maar aan de seksuele slavernij van kinderen.


   Beschouw de volgende passages uit het CICA-rapport:


   7.129 Betreffende één school, gaven vier getuigen gedetailleerde verslagen van seksueel misbruik, in alle gevallen inclusief verkrachting, door twee of meer broeders, en in een geval samen met een oudere inwonende. Een getuige van een tweede school, waarover meerdere rapporten bestaan, beschrijft hoe hij werd verkracht door drie broeders: ‘Ik werd naar de ziekenzaal gebracht...ze hielden me op het bed, het waren beesten... Ze penetreerden me, ik bloedde.’ Nog een getuige meldde dat hij twee maal per week op bepaalde dagen misbruikt werd door twee broeders in de toiletten bij de slaapzaal:

Een broeder hield de wacht terwijl de ander me misbruikte ...(seksueel)... en dan wisselden ze. Alle keren eindigde het met een zware afrossing. Toen ik dit aan de priester vertelde tijdens de biecht, noemde hij me een leugenaar. Ik praatte er nooit meer over.

   Ik moest op zijn  ... (broeder X’s) ... kamer komen alle keren dat hij wilde. Je kreeg een pak slaag als je dat niet deed, en hij dwong me het te doen ...(hem masturberen)... en er was een andere broeder bij die me vasthield en ze sloegen me met een hockystick en verbrijzelden mijn vinger ...(toonde litteken) …


   7.232 Getuigen meldden vooral ‘s nachts bijzonder angstig te zijn als ze luisterden naar inwoners die krijsten in de garderobes, slaapzalen of  kamer van een personeelslid terwijl ze misbruikt werden. Getuigen waren zich bewust dat vooral mede-inwoners die ze beschreven als wezen een bijzonder moeilijke tijd hadden:

   De weeskinderen, die hadden het slecht. Ik wist...(wie ze waren)... door hun maat, ik vroeg ze dan en dan zeiden ze dat ze van ...(noemden instelling).... Zij waren daar vanaf een vroege leeftijd. Je kon het krijsen horen vanuit de kamer waar broeder ...X... ze misbruikte.

   Op zekere nacht, ik was daar nog niet zo lang en ik had een van de broeders in bed gezien met een van de kleine jongentjes ... en ik hoorde het kind luidkeels huilen en broeder ... X ... zei tegen me “als je je hiermee bemoeit krijg je hetzelfde” ... Ik hoorde kinderen krijsen en je weet dat ze misbruikt worden en dat is voor iedereen een nachtmerrie om aan te denken. Je gaat proberen te ontsnappen ... Zodat er geen mogelijkheid zou zijn dat dit mij zou overkomen ... Ik herinner me een jongen en hij bloedde van achteren en ik besloot ze geen kans te geven dit ... (anale verkrachting) ... mij dit aan te doen. ... Dat had ik steeds in gedachten.


   Dit is het soort misbruik dat door de Kerk werd gepleegd en verborgen sinds sinds de dagen lang voor ons. Zelfs het CICA rapport zag er van af om de misbruikende priesters bij name te noemen, onder druk van het Vaticaan. Het verbergen van deze wandaden gaat nog steeds door.

Ik werd uit mijn onachtzaamheid over deze zaak opgeschrikt door recente krantenverslagen, en vooral door de welsprekendheid van mijn collega’s Christopher Hitchens (red.: 2010) en Richard Dawkins. Beiden zijn een publiekelijke poging gestart om de paus aansprakelijk te stellen voor de medeplichtigheid aan deze misdaden.   Op deze plaats (red.: www.project-reason.org)  wil ik aankondigen dat Project Reason zich heeft verbonden met Hitchens en Dawkins (die beiden zitting hebben in onze Raad van Advies) in een poging de “diplomatieke onschendbaarheid” waarop het Vatican zich beroept om de Paus te ontslaan van elke verantwoordelijkheid, te beëindigen.

_____



Gerelateerd artikel:


Terry Eagleton in The Guardian van 11 september, 2010

De zaak tegen de Paus: De aansprakelijkheid van het Vaticaan voor de schendingen van de mensenrechten, door Geoffrey Robertson

Boek: The Case of the Pope: Vatican Accountability for Human Rights Abuse

door Geoffrey Robertson QC


   Het eerste seksschandaal met kinderen in de katholieke kerk vond plaats in het jaar 153, lang voordat er een “homo cultuur” bestond of er joodse journalisten bestonden waaraan bischoppen de schuld konden geven. Tegen de zestiger jaren van de vorige eeuw, was het probleem zo ernstig geworden dat een geestelijke die verantwoordelijk was voor de “dwalende” priesters, aan het Vaticaan schreef met de suggestie een Caribisch eiland aan te schaffen om ze daarheen over te plaatsen.


   Wat een slechte situatie nog erger maakt, zoals de eminente QC Geoffrey Robertson stelt (red.: Queen’s Counsel, een door de monarch speciaal gemachtigde jurist) in zijn zelfverzekerde en vernietigende onderzoek, zijn de canonieke wetten - het eigen mysterieuze, hoogst geheimzinnige legale systeem van de Kerk, dat beschuldigde kindermisbruikers op een ontstellend milde manier behandelt, in plaats van ze aan de politie over te leveren. Haar “straffen” voor het verkrachten van kinderen omvatten zulke draconische maatregelen als waarschuwingen, reprimandes, extra gebeden, begeleiding en een paar maanden in retraite. Het is zelfs mogelijk canonieke wetten zodanig te interpreteren dat een rechtsgeldige verdediging voor pedofiele misdrijven pedofilie zou zijn. Aangezien kindermisbruikers verondersteld worden incapabel te zijn om hun seksuele driften te beheersen, kan dit ter hunner verdediging worden aangevoerd. Het lijkt op de verdediging onschuldig aan winkeldiefstal te zijn op grond van het feit men nu eenmaal winkeldief is. Eén spectaculair simpele reden voor de enorme omvang van kindermisbruik in de katholieke kerk, (volgens één schatting is hierbij tot 9% van de geestelijkheid betrokken), is dat de overtreders weten dat ze bijna zeker onbestraft blijven.


   Voor bijna een kwart eeuw was kardinaal Joseph Ratzinger, de man die nu paus is, de hoogste autoriteit van dit parallelle rechtssysteem - een systeem moedwillig verborgen voor publiek, politie en parlement, en opereerde dit, stelt Robertson, in openlijke ongehoorzaamheid aan internationale wetgeving. Hij wijst er op dat degenen die zich verbeelden dat het Vaticaan recentelijk instemde in medewerking met de politie, eenvoudig gevallen zijn voor een van hun cynische public relations praktijken. In de zogenaamde “Nieuwe Normen” die paus Benedictus dit jaar publiceerde, staat nog steeds geen instructie om verdachte overtreders te rapporteren aan de civiele autoriteiten, en pogingen om een vrouw als priester te benoemen wordt net zo’n ernstige overtreding geacht als sodomie bij een kind. Er zijn echter wat wijzigingen aangebracht: slachtoffers van kindermisbruik wordt nu toegestaan de zaak aan te geven tot aan de leeftijd van 38 jaar in plaats van 28. Als u toevallig 39 bent, heeft u pech. Zoals Robertson spottend opmerkt, verklaart Jezus dat kinderverkrachters verdienen in de diepste zee te verdrinken, maar niet om verborgen te worden in het diepst van de Heilige Stoel.


   Hoe komt Ratzinger er mee weg? Eén heel belangrijke reden, die in dit boek in detail onderzocht wordt, is dat hij verondersteld wordt een staatshoofd te zijn. Het Vaticaan beschrijft zichzelf op haar website als een “absolute monarchie”, hetgeen betekent dat de paus immuun is voor vervolging of veroordeling. Het betekent ook dat als het enige lichaam in de wereld met een “niet-lid staat” status in de VN, de katholieke kerk een wereldwijd platform heeft voor het nastreven van haar doelen, zoals het achterstellen van vrouwen, het demoniseren van homoseksuelen, het belemmeren van condoomgebruik om aids te voorkomen en het weigeren van abortus, zelfs om het leven van de moeder te redden. Voor deze doeleinden kan het soms zelfs een onheilige alliantie aangaan met staten als Libië en Iran. Ook aarzelt het niet om politici wereldwijd haar wil op te leggen, door in bedekte bewoordingen te dreigen met excommunicatie. Indien paus Benedictus ook maar één van zijn holbewoner-waarden openlijk zou verkondigen, suggereert Robertson, zou het Home Office genoodzaakt worden hem de toegang tot Groot-Britannië te weigeren.


   In feite, zo stelt hij, is de claim op het staat zijn van het Vaticaan onzin. Deze dateert van een verdrag tussen Mussolini en de Heilige Stoel, waarvan Robertson gelooft dat die geen basis vindt in het internationaal recht. Het Vaticaan heeft geen permanente bevolking, hetgeen een wettelijke vereiste is voor het staat zijn. In feite, sinds bijna alle inwoners celibatair zijn, kan het helemaal geen inwoners voortbrengen, behalve door een ongelukje. Het is niet echt een territorium, heeft geen jurisdictie over misdaden begaan op haar terrein, en hangt voor alle voorzieningen af van de naburige natie Italië. Noch neemt het met een team deel aan de World Cup, en dat is toch zeker het meest overtuigende teken van haar nepstatus.


   “Kleinzielige laster” is hoe de paus onweerlegbare bewijzen van ernstige misdaden heeft genoemd. Zijn tijd als de Vaticaanse official belast met het toezicht op de priesterlijke discipline was de periode waarin, volgens Robertsons woedende welsprekendheid, “tientallen duizenden kinderen door katholieke priesters werden behekst, verkracht en verbijsterd terwijl Ratzingers aandacht gefixeerd was op ‘verdorven’ homoseksuelen, zondige echtscheidingen, afvallige bevrijdingstheologen, geboortebeperking en condooms.


   Kan hij hiervoor ter verantwoording worden geroepen? Als een wijdverspreide en systematische praktijk kan clerikaal seksueel misbruik beschouwd worden als een misdaad tegen de menselijkheid, daar zulke misdaden niet beperkt blijven tot tijden van oorlog; en hoewel Ratzinger immuniteit als staatshoofd kan claimen, is hij ook een Duitse burger. Het boek komt hier niet tot een duidelijke conclusie, maar de mogelijkheid om de hoogste gezagsdrager te veroordelen voor het medeplichtig zijn aan de internationale misdaad van systematisch kindermisbruik lijkt niet onwaarschijnlijk. In ieder geval is het onwaarschijnlijk dat het Vaticaan dit lot kan ontlopen door te beweren, zoals het al heeft gedaan, dat de relaties tussen de paus en zijn bisschoppen van dergelijke ondoorgrondelijke theologische complexiteit zijn dat een gewoon menselijk hof die zelfs maar ooit kan hopen te begrijpen.


   Dit is een boek dat morele compassie combineert met gestaalde forensische precisie, hier en daar verlevendigd met droge humor. Met bewonderenswaardige oordeelkundigheid geeft het zelfs toe dat de liefdadige werken van de kerk lof verdienen, en herinnert ons er aan dat pedofielen (die Robertson voor de rechtbank verdedigt heeft) zachtaardige mensen kunnen zijn. Het is een van de meest formidabele sloopwerken die men zich kan voorstellen bij een man die meer gedaan heeft om de zaak van religie in discrediet te brengen dan Rasputin en Pat Robertson (red.: berucht Am. TV-evangelist die o.a. stelt dat aanvaarding van homoseksualiteit leidt tot orkanen en aardbevingen) samen.

_____


twitter-icon-64


OVERIGE ARTIKELEN:/SITE MAP

Alle vertalingen van artikelen © Peter van Montfoort