visitors on myspace
WAT MAAKT U ZO BIJZONDER? | POSITIEF ATHEÏSME <>

WAT MAAKT U ZO BIJZONDER?

ROSA RUBICONDIOR

image7313



UW VERHAAL

 

Gun mij wat van uw tijd omdat uw verhaal een lang verhaal is, maar het is een verhaal dat de moeite van het vertellen zeker waard is.

   Ongeveer 13,7 miljard jaar geleden ontstond het universum als een singulariteit. We weten dit omdat het universum zich in alle richtingen uitbreidt in een meetbaar tempo. Dit kunnen we terug projecteren naar de tijd dat het universum een enkel punt van bijna oneindige dichtheid innam; a zwart gat of singulariteit.

   We weten ook dat tijd en ruimte deel uitmaken van het universum en er niet onafhankelijk van kunnen bestaan, zodat we in geen enkele zin kunnen spreken over waar of wanneer deze singulariteit plaatsvond in enige voordien bestaande ruimte-tijd dimensie.

   De kwantummechanica leert ons dat een enkel deeltje alle mogelijke wegen volgt door de ruimte-tijd. Wat we zien als een golf is de resultante som over de histories voor dat deeltje. De vorm van de golf is de waarschijnlijkheidsspreiding van een enkel punt in de ruimte-tijd die dat deeltje innam.

   Dit gold ook voor de singulariteit. Het was niet één enkel universum dat ontstond maar alle mogelijke universa, ieder met zijn eigen set aanvangscondities – wat wetenschappers een kwantumschuim noemen. 

   Sommige van deze universa zouden ogenblikkelijk weer vervallen zijn; sommigen kunnen enige milliseconden hebben bestaan; sommige misschien wat langer, en sommige, zoals ons universum moeten aanvankelijke condities hebben gehad die het in staat stelden snel te expanderen onder invloed van naar buiten gerichte krachten die van zwaartekracht waren ontdaan.

   We weten dat er een minimum eenheid van ruimte bestaat, (de Planck lengte). Er bestaat ook een minimale lengte van tijd (de Planck tijd) die 10-43 seconde bedraagt (10 tot de macht -43 of het 0,0000000000000000000000000000000000000000001 deel van een seconde). Dit betekent dat onmiddellijk nadat het universum ontstaan was, het al 10-43 seconde oud was. Deze tijd was voor ons universum genoeg om de zwaartekracht van de andere drie vormen van energie te strippen – de zwakke en de sterke nucleaire krachten en de elektromagnetische kracht – die de vormen van energie zijn, in een of andere manifestatie, waaruit ons universum is samengesteld.

   Waarom gebeurde dit alles? Waarom vormde zich een kwantumschuim in de eerste plaats waardoor een universum kon ontstaan waarin we vragen kunnen stellen? Het antwoord hierop hoeft niets gecompliceerder te zijn dan een kwantumfluctuatie. Op kwantumniveau bestaat het absolute niet; alle dingen fluctueren binnen een bereik van waarschijnlijkheden dat werkelijk onbegrensd is. Op kwantumniveau kunnen alle mogelijke gebeurtenissen plaatsvinden. Als het mogelijk is ZAL het gebeuren. En vanzelfsprekend, om ons in de eerste plaats in staat te stellen deze vragen te stellen MOET er een universum bestaan waarin ze gesteld kunnen worden, en dit universum MOET in staat zijn intelligent leven te bevatten, in staat om zulke vragen te stellen.

   In dit universum bevestigen alle observaties dat de zwaartekracht gelijk staat aan de overige drie vormen van energie en dat, als de zwaartekracht de tegengestelde vorm is van de overige drie, de netto som van energie in het universum nul is. In termen van totale energie is het universum niets.

   En hiermee hebben we drie vragen beantwoord die vaak tegen de wetenschap worden opgeworpen door hen die nooit geprobeerd hebben haar te begrijpen; door theologen en filosofen die moeite hebben te begrijpen waarom er een universum is in plaats van niets, hoe een universum kon ontstaan uit niets, en waarom het ‘nauwkeurig afgesteld’ schijnt voor het bestaan van leven. Kwantumschuim verklaart al deze zaken en verwijdert alle lacunes waarin sommigen proberen hun favoriete god in te passen om diens bestaan te verklaren. Er bestaat geen noodzaak voor een eerste oorzaak, en er is dus geen behoefte aan een eerste veroorzaker.

   Creationisten zullen op dit punt een zucht van verlichting kunnen slaken, omdat dit ze vrijstelt van de verplichting om de oorsprong van hun aangenomen schepper te verklaren zonder zich te beroepen op een sub-primaire oorzaak, ad infinitum, en op die manier de absurditeit van hun eerste oorzaak hypothese aan het licht te brengen. Dit is iets dat ze vaak in grote verlegenheid heeft gebracht en geleid heeft tot allerlei elkaar in belachelijkheid overtreffende pogingen om dit probleem te omzeilen en zich toch aan die eerste oorzaak hypothese vast te kunnen klampen, terwijl ze die gelijktijdig vernietigden.

   Maar we zullen het aan de creationisten overlaten om de vernietiging van hun favoriete hypothese te leren accepteren, en hun gelijktijdige bevrijding van de daardoor veroorzaakte verlegenheid. Uw verhaal ontwikkelt zich nu verder met wat er met al deze beschikbaar gekomen energie gebeurde.

   Ongeveer een tienduizendste seconde na de oerknal bestond de energie uit elektromagnetische straling in de vorm van hoge-energie fotonen. In dit stadium moet de dichtheid van het universum ongeveer een honderd triljoen keer zo dicht als water zijn geweest, met een temperatuur van ongeveer één triljoen graden Celsius. Onder deze extreme condities moeten fotonen met enorme energie in beweging zijn geweest, maar nauwelijks enige afstand hebben kunnen afleggen voordat ze met elkaar in botsing kwamen. De kracht van deze botsingen moet genoeg geweest zijn om de meer elementaire deeltjes zoals neutronen te creëren, die op hun beurt weer botsten om protonen en elektronen te produceren. Maar de dingen veranderden snel. Toen het universum slechts een seconde oud was, was haar dichtheid afgenomen tot ongeveer 380.000 keer die van water, met een temperatuur die was gedaald tot ongeveer tien miljard graden. Het aantal neutronen dat nu vernietigd werd overtrof het aantal dat geproduceerd werd, aangezien de fotonen nog krachtig genoeg waren om ze te vernietigen maar niet genoeg energie hadden om nieuwe te creëren.

   Bij ongeveer drie minuten oud was de temperatuur afgekoeld tot ongeveer een miljard graden (zeventig keer zo heet als de zon) en ook het tempo van de veranderingen vertraagde.

   Als het universum een paar minuten langer onder deze condities had verkeerd, zouden alle neutronen uiteengevallen zijn tot protonen en electronen, en dat zou dan het einde zijn geweest. In sommige histories van de universa in het kwantumschuim is dit ook wat inderdaad heeft plaatsgevonden, maar in deze onderhavige geschiedenis, die waarin wij leven en vragen stellen over haar oorsprong, en misschien in een onbekend aantal andere geschiedenissen, koelde de temperatuur voldoende af om sommige neutronen in staat te stellen zich aan protonen te hechten om helium nucleus te vormen (of alfa deeltjes). De neutronen werden gestabiliseerd en uw universum begon aan haar volgende fase.

   We waren slechts een paar minuten verwijderd geweest van nooit te hebben bestaan!

   Deze fase duurde verscheidene honderdduizenden jaren waarin het nog steeds te heet was voor de elektronen om zich aan protonen en alfadeeltjes te hechten en atomen te vormen. In plaats daarvan waren ze vrij rond te zigzaggen in het expanderende en langzaam afkoelende universum waarbij de elektromagnetische straling die het universum nog steeds vervulde op ze inwerkte. Deze laatste fase van de oerknal duurde tot aan de volgende belangrijke ontwikkeling die zo’n 300.000 tot 500.000 jaar na het begin plaatsvond toen het universum afgekoeld was tot slechts 6.000 graden, of ongeveer dezelfde temperatuur als aan de oppervlakte van de zon. Bij deze temperatuur konden negatief geladen elektronen door positief geladen protonen en alfadeeltjes gevangen worden om elektrisch neutrale atomen van respectievelijk waterstof en helium te vormen. Uw universum had atomen gebaard!

   De geboorte van atomen markeert het einde van de oerknal en het begin van atomische materie zoals we die kennen en begrijpen. Bovendien, aangezien elektromagnetische straling nauwelijks op deze deeltjes met neutrale lading inwerkt, was het universum transparant geworden. Fotonen konden nu praktisch ongehinderd door het universum stromen, en atomen konden onder invloed van hun eigen zwaartekracht samenklonteren, ongehinderd door fotonen die ze voortdurend verstoord hadden en andere kanten opgestuurd, en daarmee een chaotische verdeling van atomen hadden veroorzaakt. 

   En zo konden wolken gas zich gaan vormen in een overigens amorf universum. Het universum werd korrelachtig toen centra van gravitatie-aantrekkingskracht ontstonden; structuur ontstond onder invloed van niets gecompliceerder dan zwaartekracht. Orde ontstond uit chaos, en het hele proces was onvermijdelijk. En hiermee hebben we nog een vraag beantwoord die vaak aan de wetenschap wordt gesteld, vooral door creationisten met een religieuze agenda. Hoe ontstond orde uit chaos? Het antwoord is heel eenvoudig – door zwaartekracht!

   Uw verhaal gaat nu verder met de geschiedenis van de sterren die het eindproduct zijn van in elkaar stortende wolken waterstof en helium, toen nog de enige bestaande atomen in ons nog jonge universum. Door de zwaartekracht stortten de gaswolken in en gaven wat van de energie die in de zwaartekracht was opgeslagen vrij om warmte te produceren, dus de instortende wolk werd warmer. De snelheid van het ineen vallen nam toe als steeds meer gas-atomen in de richting van het zwaartepunt werden getrokken, en doordat steeds meer massa werd toegevoegd, nam de zwaartekracht toe.

   Zwermen van sterren vormden zich tot melkwegstelsels van miljarden of triljoenen sterren die zich in een spiraalvormige baan naar een zwaartepunt begonnen te bewegen, en toen de snelheid van het samenkomen toenam, nam ook de omwentelingssnelheid toe, totdat de centrifugaalkracht die de lichamen uitwaarts dwong, gelijk was aan de centripetale (zwaarte-)kracht die ze inwaarts dwong. Opnieuw verscheen er een mate van orde in uw universum, uit de chaos van ongelijkmatig verdeelde bollen van instortende gaswolken. Een nieuwe structuur werd onvermijdelijk aan het universum opgelegd door de werking van eenvoudige kracht op chaos, en ook hier weer was die kracht de zwaartekracht.

   En een derde niveau, of mate van orde ontstond toen melkwegstelsels zich in supergroeperingen samen verbonden.

   Maar uw verhaal werd nog steeds geschreven in de centra van deze jonge zonnen. De precieze details waren afhankelijk van de afmetingen van de originele gaswolk waaruit die zon werd gevormd. Alle zonnen doorlopen min of meer hetzelfde proces, maar wat gebeurt aan het eind van hun leven en hoe snel dat wordt bereikt, varieert. Laten we eens een zon nemen van ongeveer de afmeting van de onze en waarover we al vrij veel weten, en waarvan bekend is dat die een tamelijk gemiddelde zon is.

   Hier heeft de zwaartekracht een temperatuur van ongeveer vijftien miljoen graden Celsius geproduceerd, en worden waterstof nucleus (of protonen) samengeperst om helium nucleus te vormen en daarmee energie vrij te geven, net zoals in een enorme nucleaire fusiereactor.

   Dit proces zal blijven doorgaan totdat de ster alle waterstof in zijn kern – waar de temperatuur hoog genoeg is voor de fusiereactie om door te blijven gaan - heeft verbruikt. Op dit punt, waar geen energie meer werd geproduceerd en dus niets meer het helium naar buiten dwingt, zal de kern verder instorten waarbij helium-atomen werden samengeperst om koolstof te vormen worden en de temperatuur oploopt tot honderd miljoen graden Celsius. De buitenlaag zal enorm opzwellen en dimmen, zodat de zon een rode reus zal worden.

   Tenslotte zal ook alle helium verbruikt zijn en in een laatste cataclysme zal de kern nogmaals instorten en zullen koolstof atomen fuseren om grotere atomen te vormen in een finale en kortdurende uitbarsting van activiteit, waarbij de vrijgekomen energie zo krachtig zal zijn dat dit de zon uit elkaar doet spatten om een supernova te vormen. De producten van zijn reactor worden daarbij als ruimtestof de ruimte in geslingerd, om uiteindelijk samen met  waterstof en helium een nieuwe wolk te gaan vormen waaruit tweede generatie zonnen gevormd zullen worden. Deze wolken zullen echter zwaardere elementen bevatten dan de waterstof en helium wolken waaruit de eerste generatie zonnen werden gevormd.

   Niet alle zonnen komen zo aan hun einde. Als ze groot genoeg zijn zullen ze blijven doorgaan onder hun eigen zwaartekracht te bezwijken totdat ze tenslotte een singulariteit vormen met een zwaartekrachtsveld zo krachtig dat zelfs fotons daaruit niet meer kunnen ontsnappen. Ze zullen zwarte gaten vormen, en op dat lokale niveau zal de zwaartekracht de heerschappij hebben herwonnen, en zal dat deel van het universum weer niets zijn. En zal het een geschikte plaats zijn waarin opnieuw een kwantumschuim van universa kan ontstaan, ieder met zijn eigen ruimte en tijd buiten ons universum bestaand.

   Sommige sterren kunnen te groot zijn om rode reuzen en supernova’s te vormen, en te klein om een zwart gat te maken. Deze zullen instorten tot een dichtheid waarin alle atomen worden afgebroken en alle elektronen en neutronen samengeperst tot neutronen: de neutronensterren.

   Maar uw verhaal ontwikkelt zich niet in een superzware ster voorbestemd om een zwart gat te gaan vormen, of in een zware ster voorbestemd als rondtollende bol van superdichte neutronen. Uw zon is een tweede- of misschien wel derde-generatie zon. Deze werd gevormd uit een instortende gaswolk en ruimtestof dat in eerdere zonnen was geproduceerd die de elementen bevatten waaruit u gemaakt gaat worden; de koolstof, stikstof, zwavel en zuurstof in uw proteïnen; het ijzer in uw bloed, het fosfor en de kalk in uw botten; het sodium en potassium in uw cellen. U bent gemaakt uit sterrenstof, gevormd in nucleaire fusiereactoren en exploderende supernova’s bestaande uit elementaire deeltjes die ontstonden uit pure energie tijdens de oerknal.

   Maar er moeten nog een paar hoofdstukken meer aan uw geschiedenis worden toegevoegd. Uw verhaal ontwikkelt zich nu tot de formatie van dit zonnestelsel, gecentreerd om een nogal gewone ster in een buitenarm van een een onopmerkelijk melkwegstelsel in een kosmos die wellicht een triljoen van zulke melkwegstelsels bevat, met in ieder daarvan misschien wel een triljoen zonnen. Dit hoofdstuk vangt aan ongeveer 4 miljard jaar geleden, toen het universum ongeveer 10 miljard jaar bestond.


RELIEFKAART VAN DE MAAN WAAROP DE KRATERS VAN INSLAGEN TE ZIEN ZIJN


   Toen de roterende wolk van gas en stof instortte om een nieuwe zon te vormen werden de zwaardere elementen uitwaards geslingerd doordat de nucleaire fusiemachine begon te werken. Deze moeten een schijf van afval hebben gevormd, bestaand uit atomen en moleculen van zwaardere elementen die begonnen te condenseren rondom stabiele centra die de zon omcirkelden – een zogenoemde accretieschijf. Stralings-energie van de zon dreef de lichtere gassen verder uitwaarts, waardoor de buitenste planeten hoofdzakelijk uit gassen bestaan met een rotsachtige kern, en de binnenste planeten voor het grootste deel rotsachtig zijn. Het accretieproces was geenszins een kalm gradueel proces, want terwijl de brokken materie groter werden, werden ook de inslagen van accretie groter. Op hemellichamen als de maan en Mars met hun vaste buitenlaag, kunnen we de kraters zien die resulteerden uit botsingen met grote lichamen zoals asteroïden.

   Een botsing waarbij de aarde was betrokken, vroeg in het leven van ons zonnestelsel, was met een zeer groot object, mogelijk een een kleine planeet. Deze botsing veroorzaakte het scheef staan van de rotatie-as van de aarde en en wierp genoeg materie buiten de zwaartekracht van de aarde om hier een kleine accretiediscus te doen ontstaan. De betrekkelijk grote maan werd uit dit puin gevormd. We kunnen nu spreken van een tweeling-planeet bestaande uit aarde en maan, gevormd uit de overblijfselen van deze twee eerdere planeten. De nabijheid van nog een relatief groot lichaam heeft de getijden op aarde geproduceerd. Het is waarschijnlijk dat deze beide factoren bijdragen aan het feit dat de aarde een geschikte plaats is voor het bestaan van leven. Maar we moeten u nog een ander hoofdstuk uit uw verhaal vertellen.

   Ongeveer 3,5 miljard jaar geleden gebeurde iets bijzonders op deze kleine planeet die om een doodgewone zon draait, gesitueerd op een buitenarm van een heel gewoon zonnestelsel. We weten niet precies hoe, hoewel we verscheidene theorieën hebben, en we weten niet of het uniek was. Het zou ook wel op andere planeten in andere zonnestelsels een triljoen keer gebeurd kunnen zijn, maar aangezien de afstanden tussen zonnestelsels - en zelfs binnen de zonnestelsels - zo immens zijn, zullen we dit wel nooit te weten komen.

   Hier, op ons kleine helderblauwe stipje, ontstond een replicator. Een replicator is een chemisch product dat kopieën van zichzelf kan produceren. We weten niet precies wat die eerste replicator was; één theorie is dat het kristallijne structuren in klei geweest kunnen zijn; weer een andere is dat het ribonucleic acid (RNA) was. Algemeen wordt aangenomen dat RNA al redelijk vroeg in beeld kwam, misschien al vanaf de start, mogelijk meeliftend  met een ander chemisch product in een evolutionair proces waarin replicatoren die beter waren in het repliceren meer afstammelingen produceerden. Er zijn nog steeds sommige organismen zoals virussen die van RNA afhankelijk zijn, en RNA is definitief betrokken zelfs als het belangrijkste genetisch materiaal deoxyribonucleic acid (DNA) is. Hoe deze replicator ook begon, deze schijnt al snel geëvolueerd te zijn tot een op DNA gebaseerde replicator.

   Voor een uiteenzetting van wat waarschijnlijk gebeurde, zie How Did Life Originate.

   Elk van uw cellen, met uitzondering van uw rode bloedlichaampjes, bevat DNA waarin alle instructies zijn opgeslagen om u te maken, en de proteïne enzymen die het metabolisme van uw lichaam bepalen. DNA is georganiseerd in instructie-dragende genen. Zonder in details te treden (er zijn hele boeken geschreven over hoe DNA functioneert als opslag voor informatie en hoe het als genen is georganiseerd, want de details zijn welbekend), deze genen zijn de basale bouwstenen van het leven en zijn de replicatoren die de informatie dragen over uw ouders, die u weer aan uw kinderen zult doorgeven. 

   Uw verhaal is het verhaal van uw genen, die over miljarden jaren overlevingsmachines hebben gebouwd om zichzelf door de tijd te repliceren. U bent een gen overlevingsmachine met een lichaam dat op superieure wijze is ontwkkeld om te overleven en te reproduceren, en op deze wijze uw genen door te geven aan de volgende generatie. 

   Replicatoren zijn heel goed in het repliceren, maar soms produceren ze enigszins gewijzigde kopieën van zichzelf, en deze kleine verschillen verooorzaken geringe variaties tussen individuen onderling. Sommige hiervan maken het individu minder geschikt om te overleven en sommige juist meer geschikt; de meerderheid hiervan maakt echter geen verschil van betekenis, daar ze plaatsvinden in het geaccumuleerde overtollige DNA dat in alle organismen zetelt.

   Wanneer de variatie echter wel een verschil betekent, bepaalt de leefomgeving of dit een voordeel dan wel een nadeel inhoudt, of dat dit verschil in feite geen enkele invloed heeft op succes. Die leefomgeving  neigt tot selectie vóór individuen die genen in zich dragen die hen beter in staat stellen tot overleving, en tegen degenen die daartoe minder geschikt zijn.

   Degenen die er toe neigen langer te leven zullen er ook toe neigen meer nakomelingen te produceren, in die bepaalde leefomgeving,  en al die nakomelingen zullen die voordeel brengende genen erven. Natuurlijke selectie werkt als een zeef in iedere generatie, en filtert die eigenschappen er uit die tegen overleving werken, en laat die eigenschappen door die overleving bevorderen. Op deze wijze zal de genenpool van een soort neigen tot aanpassing aan zijn plaatselijke leefomstandigheden en, daar waar de genenpool verdeeld is over verscheidene gevarieerde milieus, neigen tot diversificatie. Diversificatie zal te zijner tijd leiden tot soortvorming als de afscheidng lang genoeg in stand wordt gehouden.

   En wat betekent dit voor u en uw verhaal? U bent het eindpunt van de evolutie van uw eigen genen. U bent de afstammeling van overlevers, die zich ieder succesvol voortplantte en nooit faalde – al 3,5 miljard jaren lang!

   Sta daar eens even bij stil. In een wereld waarin voor heel veel individuen een vroege dood en het ontbreken van de gelegenheid om nakomelingen te verwekken het meest waarschijnlijke lot was, slaagden al uw voorouders er in tenminste één afstammeling te produceren. Als ze daarin niet geslaagd zouden zijn, dan zou uw genen-lijn daar en toen beëindigd zijn.

   U bent het product van genen die miljarden malen door de zeef gegaan zijn, en iedere keer waren het uw genen die slaagden voor de geschiktheidstest. U bent goed in het overleven; en u bent uniek in de geschiedenis van de kosmos. De waarschijnlijkheid van uw hele bestaan is zo onvoorstelbaar klein dat ze haast in het niets verdwijnt, en toch bent u er. Nooit eerder heeft iemand met uw individuele combinatie van genen, uw individuele collectie atomen en uw geschiedenis ooit bestaan. 

   En u zult nooit wéér bestaan.

   Uw voorouders waren hier toen Europa en Afrika zich afsplitsten van Noord- en Zuid-Amerika. Zij waren hier als kleine zoogdier-achtige reptielen toen dinosaurussen de aarde beheersten. Zij zagen de pterodactylen boven zich vliegen. Zij overleefden de massale uitsterving die een einde aan de heerschappij van de dinosauriërs betekende. Uw voorouders zwommen in de zeeën van het voor-Cambrium en kropen hieruit aan land als lucht ademende vissen, voorbestemd om landdieren te worden. Uw voorouders leefden door het Carboon Tijdperk toen dichte wouden van boom-varens in stomende oerwouden groeiden waar libelles vlogen met meters-wijde vleugels. Die bomen vielen daarna en vormden de neerslag die later, toen het klimaat veranderde, tot een koollaag zou veranderen. Zij zagen de eerste bloeiende planten toen planten en insecten hun samenleving van wederzijds belang vormden.

   Uw voorouders overleefden de eerste grote milieuramp toen blauw-groene algen zuurstof produceerden en massale uitsterving veroorzaakten; en ze leerden daar gebruik van te maken door aërobische ademhaling te ontwikkelen.

   Uw voorouders waren bacteriën; ze waren arcae; ze kunnen de vreemde edicarans geweest zijn die de oudst bekende multi-cellige organismen waren. In bijna elk van uw cellen, in uw genen, draagt u een verslag van uw evolutie, van het hele menselijke evolutieverhaal, en heel veel van de evolutiegeschiedenis van ieder ander levend ding.

   Uw reis door ruimte en tijd is een avontuur geweest van rampen, aanpassingen, overleving en herstel, en vaak, heel vaak heeft u aan de rand van uitsterven gestaan – het lot van 99% van alle bekende voormalige soorten – en toch hebben uw voorouders dit overleefd, en omdat ze goed in het overleven waren bent u nu hier.

   Uw leven zal in een flits voorbij gaan op de tijdschaal van het universum, maar in de immense duisternis van de kosmos zullen er zeker maar weinig flitsen zo helder schijnen als uw schitterende vonk van bewustzijn.

   Wees trots. Wees heel trots. Maar wees gelijkertijd nederig onder de enormiteit van de gebeurtenissen die u geproduceerd hebben, en de fragiliteit van dit alles.

   Sterren zijn gestorven en omdat zij stierven, leeft u. U bent door sterren uit sterrenstof gemaakt in een zeer reële zin, omdat u uit dezelfde stof gemaakt bent als waar het universum uit gemaakt is, en u maakt daar deel van uit. Er bestaat iets nog veel mooiers over u. Door u, hoewel niet door u alleen, en misschien niet alleen op deze kleine planeet, heeft het universum zelfbewustzijn gekregen en kan het beginnen zichzelf te begrijpen.   Door u kan het op het oppervlak van dit prachtige kleine juweel in de kosmos staan en in ontzag naar zichzelf kijken en denken “Wow!”

   U bent speciaal. U bent uniek en u was bijna 14 miljard jaar onder constructie.

   Dat is uw verhaal. Geniet er van zolang het duurt.

   En hou vooral in gedachten dat ieder ander menselijk wezen; ieder zoogdier; iedere vogel, insect, spin, vis of worm; iedere plant; inderdaad, ieder ander levend ding, dezelfde reis heeft gemaakt als u heeft gemaakt. Ieder van hen is uniek en de nazaat van overlevers. Ieder van hen heeft een ononderbroken genen-lijn die helemaal terug gaat naar de eerste replicator. Ze zijn uw familieleden. Net als u zijn zij deel van een web van onderling afhankelijke dingen die we het leven op aarde noemen.

   Hun leven laten beëindigen zal hun genen-lijn beëindigen, voor de eerste en enige maal in de geschiedenis van het universum. Iets dat bijna 14 miljard jaar nam om te produceren, en 3,5 miljard jaar om te perfectioneren, zal dan voor eeuwig uitgeroeid zijn.

   Ieder van hen is ons respect waardig en ieder van hen verdient de enige kans die het noodlot ons schenkt om het leven te ervaren.

_____

Bron: http://rosarubicondior.blogspot.co.uk/2010/09/why-you-are-special.html


twitter-icon-64


OVERIGE ARTIKELEN/SITE MAP

Alle vertalingen van artikelen © Peter van Montfoort