visitors on myspace
HET WONDER VAN WONDEREN | POSITIEF ATHEÏSME <>

HET WONDER VAN WONDEREN

ROSA RUBICONDIOR

image7313





Het spijt me voor de gelovigen, maar het katholicisme dat zo zwaar op beweerde wonderen leunt, heeft zichzelf daarmee benadeeld. Hun overmatige afhankelijkheid van wonderen verraadt dat ze zich bewust zijn van hun gebrek aan substantieel bewijs. Bij de katholieke kerk, net als bij andere bijgeloven, zijn wonderen een middel om eenvoudige, naieve mensen ontzag bij te brengen voor het bovennatuurlijke en het mysterieuze waarvoor ze de kerk en de geestelijkheid nodig hebben om die te verklaren. Wonderbaarlijk genoeg zijn die verklaringen altijd profitabel voor de kerk, en bijna altijd genereren ze een kas-stroom richting kerk.

   Per definitie kan een wonder nooit bewezen worden, vandaar dat het ook nooit ergens bewijs voor kan zijn vanwege het simpele feit dat om in aanmerking te komen als wonder, er geen natuurlijke verklaring voor het fenomeen kan zijn, anders is het gewoon een buitengewone gebeurtenis. De wiskundige J.E. Littlewood heeft berekend dat de gemiddelde persoon een miljoen op één toeval per maand meemaakt – in andere woorden, zelfs het meest buitengewone is eigenlijk routine.

   Er kan geen verifieerbaar bewijs voor een wonder bestaan, omdat het per definitie niet natuurlijk is. Het enige waar we op moeten vertrouwen is het woord van iemand anders, en hun niet-verifieerbare verklaring dat ze iets gezien hebben dat geen natuurlijke oorzaak kan hebben. Zoals Elbert Hubbard zei, “Een wonder is een gebeurtenis beschreven door degenen aan wie het verteld werd door mensen die het niet gezien hebben.”

Geen enkele getuigenverklaring is voldoende om een wonder vast te stellen, tenzij de getuigenverklaring zodanig is dat zijn valsheid nog wonderlijker zou zijn dan het feit die het tracht vast te stellen. – David Hume

   Dus, religies die op wonderen leunen en beweren daar bewijs voor te hebben zeggen eigenlijk dat hun bewijs... uh... er niet is.

   Een wonder dat bewezen kan worden is geen wonder. Een wonder dat niet bewezen kan worden is nergens bewijs voor.

   Sommige van de beweerde wonderen zijn zo belachelijk absurd dat ze afgedaan kunnen worden als massa hallucinatie, ‘de nieuwe kleren van de keizer’, of gewoon als leugens; beweringen dat de zon iets vreemds deed, bijvoorbeeld. Het is immers onvoorstelbaar dat een handjevol dorpelingen, of een paar boerenmeisjes de zon zagen zigzaggen door de lucht als niemand anders op aarde dat gezien heeft, en toch promoot de katholieke kerk deze duidelijk absurde ‘wonderen’ als ware gebeurtenissen. En natuurlijk trekt ze daarmee gretige bezoekers aan, die graag de scène van dit wonder willen bezoeken en één van die massa-geproduceerde plastic prullen willen kopen om zo het mirakel mee naar huis te kunnen nemen.

Alle verhalen over wonderen waarvan het Oude en Nieuwe Testament vol staan, zijn alleen geschikt voor bedriegers om mee te preken en dwazen om in te geloven. - Thomas Paine

BISSCHOP W. EIJK, VOORMALIG AFGESTUDEERD ARTS (!) BEGELEID LOURDES-GANGERS 


   En toch vervoert de katholieke kerk busladingen vol toeristen naar Fatima om hen magie en hocus-pocus te verkopen, en alle priesters vanaf de paus en lager verzekeren hen dat het allemaal echt was. In 1950 ‘herinnerde’ Paus Johannes XII zich het wonder drie-en-dertig jaar eerder te hebben gezien vanuit de tuin van het Vaticaan. Hij heeft nooit geopenbaard waarom hij het destijds niet de moeite van het vermelden waard vond.

   En als u dat gelooft, heb ik nog een brug te koop...

   Als illustratie van hoe ‘wonderen’ ontstaan en de aandacht trekken, hierbij een dergelijk ‘wonder’ uit het 17e eeuwse Spanje, het zogenaamde ‘Wonder van Calanda’, waarbij het geamputeerde been van een vrome jongeman plotseling weer aangroeide.

HET BEEN VAN MIGUEL


   In juli 1637 viel de twintigjarige Miguel Juan Pellicer van de muilezel kar die hij bestuurde, waarbij  een wiel over zijn onderbeen reed en zijn scheenbeen brak. Hij werd naar een lokaal ziekenhuis gebracht, maar toen besloot hij naar een ziekenhuis in Saragossa, gewijd aan de Madonna del Pilar te gaan, een reis van vijftig dagen.    Daar aangekomen zou zijn been zo door gangreen zijn aangetast dat het onmiddellijk onder de knie geamputeerd moest worden. Dit werd toen, zoals destijds gebruikelijk, begraven op de begraafplaats van het ziekenhuis. Na zijn herstel verdiende hij voor enige jaren de kost als bedelaar in de nabijheid van de tombe van de Madonna del Pilar in Saragossa. Later beweerde hij dat hij iedere avond de dienaren van het heiligdom vroeg om een druppel olie van de lampen, en die op zijn stomp wreef in het vertrouwen dat de Madonna zijn been zou herstellen. Daarna keerde hij naar huis terug in Calanda, waar hij nog steeds de kost verdiende als bedelaar.

   Op de avond van 29 maart, 1640 om ongeveer 10 uur, trof Miguel zijn bed bezet door een soldaat van een peloton dat tijdelijk was ingekwartierd in Calanda, dus ging hij slapen op een provisorisch bed in de kamer van zijn ouders. Ergens tussen half elf en elf die avond kwam zijn moeder de kamer binnen en merkte dat er twee voeten uit de onderzijde van het bed staken. Aannemende dat het nog een soldaat moest zijn, riep zij haar man, maar toen zij het dek van het bed trokken, vonden zij Miguel daar in diepe slaap en met de normale uitrusting van twee benen. Toen zij hem wakker schudden zei hij dat hij gedroomd had van de Madonna del Pilar en het insmeren van zijn stomp met lampolie. Ze besloten dat het herstel van het been te danken moest zijn aan de tussenkomst van de Madonna.

In die delen van de wereld waar wetenschap en studie de overhand hebben, komen geen wonderen meer voor; maar in die delen daarvan die nog barbaars en onwetend zijn, zijn wonderen nog steeds in de mode. 
- Ethan Allen

   In april van dat jaar gingen Miguel en zijn ouders op bedevaart naar Saragossa om de Madonna te danken, en Miguel werd herkend als  de (vroegere) eenbenige bedelaar. In totaal werden 24 getuigen gevonden die het wonder bevestigden, en het been werd herkend als Miguels oorspronkelijke been door de schrammen en littekens die hij had voor het ongeluk (duren schrammen twee jaar lang?). De plaats waar Miguels been begraven was geweest op de begraafplaats van het Saragossa ziekenhuis werd uitgegraven en leeg bevonden. Waarom een goddelijke bemiddeling het nodig vond Miguels originele been uit zijn graf te verwijderen en te restaureren, in plaats van eenvoudig een nieuw te genereren werd niet uitgelegd. Een jaar later  verklaarde de aartsbisschop van Saragossa dat een authentiek wonder had plaatsgevonden. Miguel werd bevolen voor koning Philip IV te verschijnen die het gerestaureerde been eerbiedig kuste.

   Dat is de officiële versie met alles gedocumenteerd en vastgelegd, waarvan sommige documenten nu nog te zien zijn in de kathedraal van Saragossa. Sindsdien is er een kleine industrie ontstaan in Calanda om voor de toeristen te zorgen die onder andere komen om het gebeeldhouwde been van Miguel Pellicer te zien in de Templo del Pilar.

   Echter:

   Auteur Brian Dunning heeft uitvoerig onderzoek verricht en merkt op “dat er geen documentatie of getuigenrapport bestaat dat bevestigt dat zijn been ooit verwijderd werd.” Hij biedt de niet-miraculeuze uitleg dat Pellicers been geen gangreen ontwikkelde tijdens de vijf dagen in het ziekenhuis in Valencia. Gedurende de volgende vijftig dagen was hij herstellende en niet tot werken in staat. Hij ging bedelen en ontdekte dat een gebroken been een goudmijntje was. Nadat zijn been was hersteld, concludeerde hij dat als een gebroken been al een zegen was, een missend been dat nog meer zou zijn. Hij reisde naar Saragossa en bond zijn onderbeen vast achter zijn bovenbeen en speelde twee jaar lang de rol van geamputeerde bedelaar. Later, terug in zijn ouderlijk huis in Calanda, sliep hij noodgedwongen in een ander bed en werd zijn list ontdekt. Het verhaal van het wonder was zijn manier om gezichtsverlies te voorkomen. Dunning merkt op dat “geen bewijs bestaat dat het been ooit geamputeerd werd – of dat hij zelfs maar behandeld zou zijn in het ziekenhuis van Saragossa – anders dan zijn eigen woord. Hij noemde drie dokters daar, maar er bestaat geen documentatie dat zij zouden zijn verhoord door de delegatie of bij het officiële onderzoek. Dat het gat in de grond van de begraafplaats van het ziekenhuis in Saragossa waarin het been begraven was, leeg gevonden werd is consistent met dat het been nooit geamputeerd was. Bron: Wikipedia – Miracle of Calanda


   Dus wat is de meest aannemelijke verklaring; dat de truc van een bedelaar werd doorzien, en er overhaast een vroom verhaal in elkaar werd getimmerd waarbij de katholieke kerk in haar desperate verlangen een wonder te verkondigen verzuimde dit naar behoren te onderzoeken, en dat er minstens vier-en-twintig mensen in die truc getrapt waren, of dat het dode en gangrene been van een geamputeerde dat begraven was geweest, uit zijn graf in Saragossa herrees, door telekinese naar een bed in Calanda werd getransporteerd, daar tot leven werd gewekt en met zijn oorspronkelijke eigenaar herenigd, omdat hij een beetje olie uit een heiligdom aan zijn stomp had gesmeerd?

   Misschien is het echte wonder van wonderen alleen maar hoe gemakkelijk naïeve mensen overreed kunnen worden erin te geloven. Dat is haast ongelooflijk.

   Zoals ik al zei, ik heb nog steeds een brug te koop...


Bron: http://rosarubicondior.blogspot.nl/2013/02/the-miracle-of-miracles.html

_____

   In dit verband -  en ter illustratie dat deze kolderieke nonsens zelfs in de 21ste eeuw nog steeds gangbaar en voor velen acceptabel is - nog even een berichtje uit dagblad 'Trouw' van 14-02-2013:

Zaligverklaring 'Non van Oirschot' onderzocht

   Bisschop Antoon Hurkmans van Den Bosch gaat de nonnen van het carmelitessenklooster in Oirschot dinsdag vertellen dat hij een proces wil beginnen dat moet leiden tot de zaligverklaring van hun oprichtster, zuster Maria Margaretha. Binnenkort zal Hurkmans een speciale kerkelijke rechtbank installeren die onderzoek gaat doen naar de deugden van de 'heilige non van Oirschot'.

   Beoogd voorzitter van de rechtbank en expert Stefaan Van Calster heeft dat dinsdag verteld.
   Voor een zaligverklaring moet aan de zuster minimaal één wonder kunnen worden toegeschreven. Van Calster legde dinsdag uit dat na haar leven heel wat mirakelen zijn gemeld. Van een onverklaarbare genezing 300 jaar geleden wil hij in Rome vragen of de bekende getuigenissen voldoende zijn.

   Zuster Maria Margaretha werd in 1605 geboren in Antwerpen. Ze stichtte het klooster in Oirschot in 1644. De non stierf in 1658.
   Haar lichaam verging niet maar begon olie af te scheiden. Pelgrims bleven haar bezoeken. Bij het lichaam zouden talloze wonderen zijn geschied. Ook zouden zieken zijn genezen na behandeling met de olie uit het lichaam.

_____


Naschrift redactie 'Positief Atheïsme': Het is opmerkelijk dat dit bericht zonder enig spoor van ironie of intelligent commentaar door de redactie van dit dagblad aan haar gelovige lezers wordt gepresenteerd! 

_____

twitter-icon-64


OVERIGE ARTIKELEN/SITE MAP

Alle vertalingen van artikelen © Peter van Montfoort